εισαι το παραπονο στα ματια μου

εισαι μια πληγη που δε γιατρευεται

Έρωτας είναι η αϋπνία που προέρχεται από την έξαψη δύο σωμάτων που συμπληρώνουν αρμονικά το ένα το άλλο και όχι ένα μυαλό που βασανίζεται νυχθημερόν πλάθοντας και καταρρίπτοντας σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι η μυρωδιά από το άρωμα του που μένει αποτυπωμένη ελαφριά στα σεντόνια σου για να σου τον θυμίζει όλη μέρα. Όχι η ποτισμένη μπόχα από τα αποτσίγαρα, που καπνίζεις ασύστολα ψάχνοντας να βρεις απαντήσεις, που τρυπώνουν ειρωνικά κάτω από τη μύτη σου, σε ερωτήματα που δεν έπρεπε να τίθενται εξαρχής.


Υπάρχει ένας άνθρωπος που νιώθεις ότι αναπτύχθηκε μαζί με κάθε σου κύτταρο από την πρώτη στιγμή που γονιμοποιήθηκες. Περπατάς, διασκεδάζεις, κλαις, αλλά εκείνος βρίσκεται εκεί. Κι όταν έρθει η στιγμή που θα πιστέψεις πως με μια πληγή «καθάρισες», θα είναι ο ίδιος που θα την επουλώσει και θα ιαθείς.

Το «θέλω» έχει τρυφερότητα μέσα του. Επιθυμία και προσμονή. Ακόμα και παράκληση μπορεί να πεις πως θα βρεις μέσα στην ουσία του.